Een timmerman werkte op basis van een nul-urencontract. Op enig moment wordt hij niet meer opgeroepen. Toch moet de werkgever allerlei vergoedingen betalen.
Een man werkt als timmerman, op basis van een oproepovereenkomst. Hij werkt er bijna een jaar en wordt daarna niet meer opgeroepen. Daarover ontstaat een geschil: de man stelt dat sprake was van een arbeidsovereenkomst met een vaste arbeidsomvang van 43,5 uren per week en dat deze onregelmatig is beëindigd. Hij wil betaling van onder andere een transitievergoeding en een gefixeerde schadevergoeding. De werkgever stelt: het was een nul-urencontract, de man had geen recht op arbeid. Hij is simpelweg niet meer opgeroepen omdat er te weinig werk is. Ook vindt de werkgever dat de man te traag werkt.
Arbeidsovereenkomst
De kantonrechter (rechtbank Noord-Holland) ziet het echter anders: er was sprake van een arbeidsovereenkomst (van 43,5 uur per week), die de werkgever heeft opgezegd en waarmee de man niet heeft ingestemd. Er is ook geen redelijke grond voor ontbinding en de werkgever heeft de geldende opzegtermijn niet in acht genomen, waardoor de opzegging ‘onregelmatig’ was. De man legt zich neer bij de opzegging, maar maakt wel aanspraak op betaling van een aantal vergoedingen.
Gemiddelde arbeidsomvang
De wet gaat uit van het volgende rechtsvermoeden. Wanneer een arbeidsovereenkomst ten minste drie maanden heeft geduurd, wordt vermoed dat de bedongen arbeid in enige maand een omvang heeft gelijk aan de gemiddelde omvang van de arbeid per maand in de drie voorafgaande maanden (de referteperiode). Deze timmerman heeft aan de hand van werkbriefjes voldoende aannemelijk gemaakt dat hij tijdens zijn dienstverband structureel (veel) méér uren heeft gewerkt dan de nul uren die in zijn arbeidsovereenkomst zijn overeengekomen.
Rechtsvermoeden
Dit rechtsvermoeden beoogt houvast te bieden in situaties waarin de arbeidsomvang niet (eenduidig) is overeengekomen, of waarin de feitelijke omvang van de arbeid zich structureel op een hoger niveau bevindt dan de oorspronkelijk overeengekomen arbeidsduur.
Registratie arbeidstijden
Volgens de werkgever heeft de man niet zo veel gewerkt als hij beweert. Werkgevers zijn verplicht om een deugdelijke registratie van de arbeidstijden van werknemers bij te houden. Deze werkgever beschikte niet over een urenregistratie, daarom neemt de kantonrechter de werkbriefjes van de timmerman tot uitgangspunt: die werkte gemiddeld 43,5 uren per week. Al die uren moeten worden betaald.
Transitievergoeding
Nu de werkgever eerder heeft opgezegd, krijgt de timmerman ook een vergoeding wegens onregelmatige opzegging: evenveel als het loon over de opzegtermijn. Daar komt de transitievergoeding bovenop, omdat het de werkgever was die de arbeidsovereenkomst opzegde.
